Interpelacja w sprawie zamiaru oddzielania szpitali klinicznych od uczelni

   Szanowna Pani Minister! W związku z głębokim zaniepokojeniem senatów krakowskich wyższych uczelni medycznych, wyrażonym w oficjalnych stanowiskach, a dotyczącym zamierzeń Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej zmierzających do całkowitego prawnego i rzeczywistego oderwania szpitali uniwersyteckich od macierzystych uczelni medycznych, zwracam się do pani minister z uprzejmą prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

   1. Czy realizacja zamysłu usamodzielnienia szpitali klinicznych od wyższych uczelni nie uniemożliwi uczelniom medycznym wypełniania swoich statutowych obowiązków, tj. kształcenia przed- i podyplomowego, prowadzenia badań naukowych, a przede wszystkim nie zahamuje rozwoju badań klinicznych, które mają bezpośredni wpływ na postęp jakości leczenia?

   2. Czy uczelnie i instytuty będą mogły działać efektywnie, gdy funkcje lecznicze, badawcze i dydaktyczne będą rozdzielone na poziomie jednostek wykonawczych? Chorzy są w nich bowiem zarówno przedmiotem troski i badań oraz są niezbędną pomocą w kształceniu lekarzy. Nigdzie na świecie nie znaleziono lepszego modelu szkolenia niż drogą terminowania u doświadczonych lekarzy, a powszechnie uważa się, że kliniki są miejscem, gdzie pomoc udzielana chorym jest lepsza, bowiem jest świadczona przez bardziej doświadczony, lepiej wyposażony zespół, stale oceniający wyniki swej pracy.

   3. Czy istnieje możliwość prawnego zabezpieczenia tak, jak wynika to z ustawy z dnia 10 grudnia 1998 r., aby zadania dydaktyczne i naukowe były statutowymi obowiązkami szpitali i były wykonywane pod nadzorem rektorów akademii medycznych? Wprowadzenie w jednostkach zajmujących się pacjentami podziału na leczących, uczących i badaczy nie sprzyja integracji usług i efektywnej pracy.

   Z wyrazami szacunku

   Poseł Stanisław Kracik

   Niepołomice, dnia 17 czerwca 1999 r.